Slachtoffer woninginbraak

Slachtoffer woninginbraak

DIT BERICHT WAS NIEUWS IN NOVEMBER 2018.
HET STAAT NU IN HET ARCHIEF VAN INSCHOTHORST.NL
DE INFORMATIE IN DIT BERICHT IS NU MOGELIJK ACHTERHAALD.


Al lezend in de krant valt mijn blik op een politiebericht. “POLITIE WAARSCHUWT” schreeuwt de kop, “Wees in de vakantieperiode extra alert op inbrekers”. Mijn gedachten gaan een sprong terug…

Het was al donker toen ik na een gezellig weekend thuis kwam. Ik stak de sleutel in het deurslot en draaide om mijn deur te openen, maar geen beweging. ‘Vast de verkeerde sleutel van mijn bos gepakt’, dacht ik, maar nee hoor, toch niet. Ik draaide nog eens… en nog eens… maar geen beweging. Wat nu? Ik keek om me heen en zag de buurman die zijn hond aan het uitlaten was. Zou ik hem om hulp vragen? Dat deed ik.

Hulpvaardig kwam de buurman naar me toe. Ook hij probeerde het slot open te draaien, maar nu brak zelfs de sleutel af. “Er is iets mis met het slot”, zei hij, “wat raar”… Hij inspecteerde mijn huis en zag toen aan een raam dat er iets mis was. “Er is bij je ingebroken”, zei hij, “kijk maar niet naar binnen.” Toch wilde ik kijken. Bij het zien van de ravage ging alles draaien en moest ik steun zoeken. Wat een bende in de kamer, alles lag over de vloer verspreid. Mijn buurman belde de politie, die was er heel snel. Ik mocht niet naar binnen, durfde dit ook niet. Met trillende knieën stond ik voor mijn eigen voordeur, terwijl de politie in mijn huis foto’s maakte van hoe de dieven binnenkwamen en welke puinhoop ze achterlieten. Pas toen alles was vastgelegd mocht ik naar binnen. Het was één grote puinhoop. Alles, werkelijk álles was overhoop gegooid. Mijn thuis, mijn veilige plek, was ruw verstoord.

Vreemde handen hebben overal aan gezeten. Alles aangeraakt. Alles besmet. Als het donker is, durf ik mijn huis niet meer uit. Als ik thuis blijf, ben ik bang. Ondanks de extra sloten, ondanks al die andere maatregelen. Mijn huis voelt niet meer als mijn huis. Ik kan toch niet in een bunker leven? Waarom kozen die inbrekers mijn huis? Wat hebben zij daaraan? Waarom deden ze dit?

Weg was mijn gevoel van veiligheid. En weg was mijn vertrouwen.

Pas heel veel later vond ik die terug. Nu voel ik weer een stralende oerkracht. Wat is de schepping onmetelijk mooi! De zonnestralen geven mij weer vertrouwen in de mensen om mij heen. Mijn huis is nog steeds goed beveiligd, maar geen vesting meer. De tuin is in de zomer weer mijn tweede huiskamer, met bloemen, fakkels en lampjes.

Tineke Pul, wijkschrijver 

 

 

 

 

 

12/11/2018 / by / in ,
Comments

Comments are closed here.