Schothorst een stille wijk? Vergeet het maar! » InSchothorst

Schothorst een stille wijk? Vergeet het maar!

Schothorst een stille wijk? Vergeet het maar!

DIT BERICHT WAS NIEUWS IN MEI 2018.
HET STAAT NU IN HET ARCHIEF VAN INSCHOTHORST.NL
DE INFORMATIE IN DIT BERICHT IS NU MOGELIJK ACHTERHAALD.


Net terug van een reis door Andalusië, een bergachtig, dunbevolkt gebied in Zuid Spanje, ben ik weer teruggekeerd op mijn honk in Schothorst. Geen groter contrast denkbaar als het gaat om de beleving van de stilte om mij heen.

Dorpsplein

Zo zat ik in Lanteira, een bergdorp van niets, graag op het centrale dorpsplein, waar alleen het geklater van een fontein hoorbaar was en af en toe een oudje op pantoffels voorbij kwam sloffen. De jeugd is in dit soort dorpen allang verdwenen op zoek naar een baan in de steden. Met de feestdagen en in de vakantie komen ze graag even terug. De ouderlijke woning wordt zo lang  mogelijk aangehouden, zoals veel stedelingen in ons land ergens een stacaravan hebben staan.

Kunstgrasveld

Terug in Schothorst kan ik genieten van een groene wijk met bomen die zich tijdens mijn afwezigheid hebben getooid met hun mooiste bladerdak. Het opvallendste contrast met mijn verblijf in Spanje wordt echter gevormd door het geheel ontbreken van stilte in mijn straat.

Zo woon ik op korte afstand van een kunstgrasveld dat grenst aan het speelplein van een basisschool. Een perfecte locatie voor de jeugd, die alle ruimte heeft om te sporten, te spelen, te kloten en vooral heel veel lawaai te produceren.

In een samenleving waarin van kinderen al op jonge leeftijd veel inzet en discipline gevraagd wordt vormt de speelplek voor mijn deur de perfecte spot om helemaal los te gaan.

Gillen en schreeuwen

De dag begint met het af en aan rijden van auto’s met haastige ouders die hun kroost voor het afgaan van de snoeiharde schoolsirene in mijn straat komt droppen. Ongerief dat goed te verdragen is, omdat een dreigend verkeersinfarct binnen tien minuten weer geheel is opgelost.

Nee, dan de pauzes. Tijdens de schooluren worden er per leeftijdsgroep meerdere pauzes gehouden.

Ik waag mij niet aan geluidsmeting, maar heb de stellige indruk dat het volume van de kids de afgelopen tien jaar sterk is toegenomen. Gillen, schreeuwen en krijsen zijn gewoon geworden, waarbij vooral de jongste kinderen tonen weten te produceren waar de ruiten bijna van gaan rinkelen. Mijn ramen gaan dicht wil ik kunnen werken of een telefoongesprek voeren.

Geluidsproductie

Maar aan die herrie komt dankzij het continurooster ’s middags een vroeg einde en nemen de kids van de Buitenschoolse Opvang (BSO) de geluidsproductie over.

Aan het eind van de middag verschijnen dan de tieners op het kunstgrasveld en wordt er fanatiek gevoetbald door gelegenheidteams die elkaar directer met de mond dan met de bal weten vinden.

Een en ander wordt na de avondmaaltijd voortgezet, tot het duister voor de eerste stilte in mijn straat zorgt.

Dronken bui

Met uitzondering van de jongeren die het na een avondje stappen nog wel eens in hun dronken bol halen om ’s nachts om 1.00 uur te gaan voetballen, waarbij het lol is de bal zo hard mogelijk naast het doel tegen de metalen kooi aan te knallen.

Een eens per jaar is er de Ramadan, waarbij jongeren van de nacht een dag maken. Na zonsondergang wordt er eerst uitgebreid gegeten, daarna gerust om tegen 3.00 uur in de morgen …te gaan voetballen op het kunstgrasveld voor mijn deur.

Geknars tussen de oren

Ter geruststelling: het zijn alleen de eerste weken na terugkomst van vakantie dat mijn oren zo’n overdaad aan lawaai nauwelijks kunnen verdragen. Het menselijk lichaam is gelukkig goed geconditioneerd voor het maken van een aanpassing aan de omgeving.

Rest de kunst om de geluidsoverdaad niet tussen de oren te parkeren opdat het hoofd, in de weinige stille uren die mijn straat gegund worden, de innerlijke stilte niet komt verstoren met gemaal over ergernissen en de aantasting van woongenot.

Maar om mijn Schothorst nu een stille, rustige wijk te noemen? Nou, nee dus!

Daan Vosskuhler

20/05/2018 / by / in ,
Comments